۳ خبر- پرونده سقوط دو فروند جنگنده سوخو-۲۴ ارتش جمهوری اسلامی ایران در جریان جنگ رمضان در حریم هوایی قطر، از یک حادثه متداول نظامی به یک بحران پیچیده حقوقی و دیپلماتیک تبدیل شده است. در مرکز این چالش، ادعای مقامات رسمی قطر مبنی بر عدم اطلاع از سرنوشت سه خلبان ایرانی قرار دارد؛ ادعایی که ارزیابی‌های فنی، شواهد میدانی و پروتکل‌های امنیتی منطقه‌ای نشان می‌دهند عاری از حقیقت بوده و صحت ندارد.

 ادعای مقامات دوحه

ماجد الانصاری، سخنگوی وزارت امور خارجه قطر، به‌طور رسمی مدعی شد که نیروهای نظامی و امدادی این کشور پس از سرنگونی دو بمب‌افکن ایرانی تنها پیکر یک خلبان (شهید مجید کاظمی) را کشف کرده و تحویل ایران داده‌اند. وی اظهار داشت دوحه از وضعیت و سرنوشت سه خلبان دیگر به نام‌های جواد صالحی، عبدالمجید دشتیان و عمران به‌روشیان هیچ‌گونه اطلاعی ندارد و هیچ خلبانی در اسارت نیروهای قطری نیست.

راستی‌آزمایی ادعای قطر

موقعیت جغرافیا و پوشش راداری فشرده: کشور قطر دارای مساحتی محدود و یکی از متراکم‌ترین سامانه‌های پدافندی و پایش راداری در خلیج فارس است. سقوط دو فروند هواپیما در خشکی یا آب‌های ساحلی این کشور، تحت اشراف کامل سامانه‌های پایش تصویری، راداری و سیگنالی نیروهای قطری و پایگاه آمریکایی العدید رخ داده است. ادعای مفقود شدن سه خلبان در جغرافیا و حریم هوایی تحت کنترل صددرصدی، از نظر منطق عملیاتی و پدافندی غیرممکن است.

فناوری خروج اضطراری (اجکت) و سیگنال‌های Elt: صندلی‌های خروج اضطراری جنگنده سوخو-۲۴ مجهز به سامانه‌های خودکار فرستنده موقعیت مکانی (ELT) و جلیقه‌های نجات مجهز به سیگنالینگ رادیویی هستند. خروج موفقیت‌آمیز این خلبانان و ثبت سیگنال‌های حیات، زنده بودن و اجکت موفق آن‌ها را تأیید کرده است. گشت‌های دریایی و هوایی قطر بلافاصله پس از سقوط، در صحنه حاضر شده‌اند و عدم کشف آن‌ها با وجود این تجهیزات امری غیرقابل‌قبول است.

ممانعت از ورود تیم‌های کارشناسی مستقل: اگر دوحه در ادعای خود مبنی بر انجام عملیات شفاف «جست‌وجو و نجات» صادق بود، بایستی طبق کنوانسیون‌های بین‌المللی اجازه ورود به تیم‌های کارشناسی نیروی هوایی ایران و نمایندگان کمیته بین‌المللی صلیب سرخ را برای بازرسی میدانی و بررسی اسناد راداری صادر می‌کرد. عدم ارائه مجوز بازرسی و پاسخ‌های مبهم به نامه‌های رسمی بین‌المللی، نشان‌دهنده پنهان‌کاری آگاهانه است.

قطر دروغ می‌گوید؟

بررسی ابعاد حقوقی و سیاسی پرونده نشان می‌دهد که قطر به دلیل ملاحضات امنیتی شدید و فشار طرف‌های ثالث از بیان حقیقت طفره می‌رود. حضور پایگاه‌های نظامی خارجی و عدم تمایل دوحه برای پذیرش مسئولیت رسمی اسارت نیروهای نظامی ایران در خاک خود، سبب شده تا این کشور استراتژی «انکار و عدم اطلاع» را پیش بگیرد.

نتیجه‌گیری

بر اساس بررسی تمام مستندات، تحلیل شرایط جغرافیایی و نظامی و عدم همکاری دوحه در شفاف‌سازی میدانی، ادعای قطر دروغ است. سه خلبان ایرانی پس از خروج اضطراری در اختیار یا تحت نظارت مستقیم نیروهای مستقر در قطر قرار گرفته‌اند و مسئولیت کامل سلامت و تعیین تکلیف وضعیت حقوقی آنان متوجه دولت قطر است.

۳۱۳۱