۞ حـدیـث روز :
هانا آرنت فقط یکی از نامهای مهم فلسفه سیاسی قرن بیستم نیست؛ زندگی او روایتی فشرده از قرنی است که در آن جنگ، نازیسم، آوارگی و ظهور حکومتهای تمامیتخواه، تعریف انسان از آزادی و مسئولیت را به چالش کشیدند.
به گزارش خبرگزاری ۳ خبر الهه خسروی در گزارشی که توسط هوش مصنوعی تهیه شده می نویسد: آرنت که از آلمان نازی گریخت و سالها بیتابعیت بود، بعدها در آمریکا به یکی از شناختهشدهترین متفکران سیاسی تبدیل شد. او در آثاری مانند «خاستگاههای توتالیتاریسم»، «وضع بشر»، «آیشمن در اورشلیم» و «درباره انقلاب» درباره قدرت، آزادی، شر، مسئولیت، تفکر و زندگی عمومی نوشت. پشت این نام مشهور، زندگی زنی قرار داشت که از شاگردی مارتین هایدگر و کارل یاسپرس به یکی از مستقلترین صداهای اندیشه سیاسی معاصر رسید.
هانا آرنت در سال ۱۹۰۶ در هانوفر آلمان متولد شد و دوران کودکی خود را در کونیگسبرگ گذراند. او در خانوادهای یهودی و غیرمذهبی رشد کرد و از نوجوانی به ادبیات، فلسفه و تاریخ علاقه نشان داد. مسیر دانشگاهی آرنت در دهه ۱۹۲۰ شکل گرفت. او ابتدا در دانشگاه ماربورگ نزد مارتین هایدگر فلسفه خواند، سپس مدتی در دانشگاه فرایبورگ در درسهای ادموند هوسرل شرکت کرد و در سال ۱۹۲۶ به دانشگاه هایدلبرگ رفت تا نزد کارل یاسپرس تحصیل کند.
اگر منظور استاد راهنمای رساله دکتری هانا آرنت باشد، پاسخ کارل یاسپرس است. آرنت رساله دکتری خود را با عنوان «مفهوم عشق نزد آگوستین» در سال ۱۹۲۹ زیر نظر یاسپرس نوشت. بااینحال، مارتین هایدگر نیز یکی از مهمترین استادان دوران جوانی او بود. آرنت در دانشگاه ماربورگ نزد هایدگر فلسفه خواند و رابطه آنها بعدها به رابطهای شخصی نیز تبدیل شد. در مقابل، ارتباط آرنت با یاسپرس در طول سالها به دوستی و همکاری فکری پایدار انجامید. هر دو متفکر بر آرنت تأثیر گذاشتند؛ اما او در ادامه مسیر خود به متفکری مستقل تبدیل شد و از فلسفه صرف فاصله گرفت تا درباره جهان واقعی سیاست، کنش انسانی و زندگی عمومی بیندیشد.
سال ۱۹۳۳ نقطهای تعیینکننده در زندگی آرنت بود. پس از بهقدرترسیدن آدولف هیتلر و آغاز سرکوب یهودیان و مخالفان سیاسی، آرنت آلمان را ترک کرد. او ابتدا به پراگ و ژنو رفت و سپس در پاریس ساکن شد. آرنت در فرانسه با سازمانهای یهودی و نهادهای کمکرسان به پناهندگان همکاری کرد.
در این سالها، او عملاً فردی بیتابعیت بود؛ تجربهای که بعدها در تحلیلهایش درباره پناهندگان، حقوق سیاسی و جایگاه انسان در جهان مدرن اهمیت پیدا کرد. آرنت در سال ۱۹۴۱ همراه همسرش هاینریش بلوشر و مادرش به آمریکا مهاجرت کرد و در نیویورک ساکن شد. او در آمریکا بهتدریج جایگاه خود را میان نویسندگان، روشنفکران و دانشگاهیان پیدا کرد و فعالیتش از روزنامهنگاری و کار فرهنگی تا تدریس دانشگاهی و نویسندگی گسترش یافت. آرنت در سال ۱۹۵۱ شهروند آمریکا شد؛ یعنی پس از سالها تجربه آوارگی و بیتابعیتی.
آرنت در سال ۱۹۵۱ کتاب «خاستگاههای توتالیتاریسم» را منتشر کرد؛ اثری که به بررسی زمینهها و سازوکارهای شکلگیری حکومتهای تمامیتخواه، بهویژه نازیسم و استالینیسم، پرداخت. او در این کتاب موضوعهایی مانند موارد زیر را در ارتباط با ظهور نظامهای تمامیتخواه بررسی کرد:
از نگاه آرنت، توتالیتاریسم تنها نوعی دیکتاتوری معمولی نیست؛ بلکه نظامی است که میکوشد همه ابعاد زندگی اجتماعی و فردی را تحت کنترل بگیرد و انسانها را از امکان اندیشیدن و کنش مستقل محروم کند. این کتاب به یکی از نوشتههای مهم قرن بیستم درباره سیاست مدرن و حکومتهای تمامیتخواه تبدیل شد.
آرنت در تحلیل خود نشان میدهد که بحران احزاب و ناتوانی آنها در ارتباط با نسلهای تازه، زمانی آشکارتر میشود که تودههای خاموش و بیتفاوت، از انفعال خارج شوند و نارضایتی خود را علیه کل نظام سیاسی بیان کنند. این تحلیل همچنان برای فهم رابطه میان بیاعتمادی عمومی، فروپاشی احزاب سنتی و ظهور جنبشهای افراطی مورد توجه قرار میگیرد.
در سال ۱۹۵۸ کتاب «وضع بشر» منتشر شد؛ اثری که آرنت در آن میان سه فعالیت مهم انسانی تمایز میگذارد:
از نظر آرنت، کنش اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا انسان از طریق حضور در عرصه عمومی، سخنگفتن و عملکردن با دیگران وارد جهان مشترک میشود. او آزادی را فقط نبود اجبار نمیدانست؛ بلکه آزادی را در امکان حضور فعال انسانها در فضای عمومی و آغازکردن چیزی تازه جستوجو میکرد. در اندیشه آرنت، انسان زمانی در معنای کامل سیاسی خود ظاهر میشود که بتواند با دیگران گفتوگو کند، دست به عمل بزند و در ساختن جهان مشترک مشارکت داشته باشد. به همین دلیل، «وضع بشر» فقط کتابی درباره فعالیتهای روزمره انسان نیست؛ بلکه تلاشی برای فهم جایگاه انسان در جهان اجتماعی و سیاسی است.
برای هانا آرنت، تفکیک میان «کار»، «ساختن» و «کنش»، تنها یک دستهبندی مفهومشناختی نیست؛ بلکه سنجهای است برای سنجشِ اصالتِ زیستِ انسانی. در نگاه او، «کار» (Labor) فعالیتی است که انسان برای بقای زیستشناختی انجام میدهد؛ چرخهای بیانتها از تولید و مصرف که ما را در سطح نیازهای طبیعی نگه میدارد و آزادی بارمیآورد. «ساختن» (Work) گامی فراتر است؛ آفرینشِ ابزارها و اشیای ماندگاری که جهانی مصنوعی و پایدار در برابر پایداریناپذیریِ طبیعت میسازند. اما هیچیک از این دو، انسان را به مقامِ کاملِ سیاسی و هویتی خود نمیرسانند. آنچه زیست انسانی را شایستهٔ نام «وضع بشر» میکند، «کنش» (Action) است.
کنش در اندیشهٔ آرنت دستکم با سه مؤلفهٔ حیاتی گره خورده است: تکثر (Plurality)، کلام (Speech) و آغازگری (Initiative).
۱. تکثر انسانی: آرنت مینویسد: «انسانها، و نه انسان، بر روی زمین زندگی میکنند و در جهان مسکوناند.» تکثر، شرطِ بنیادیِ حیاتِ سیاسی است؛ یعنی همهٔ ما انسان هستیم، اما هیچ دو انسانی یکسان نیستند. کنش دقیقاً در فضایِ میانِ این انسانهای متفاوت رخ میدهد. بدون حضور «دیگران»، کنش بیمعناست، زیرا فرد به تنهایی تنها میتواند «بسازد» یا «کار کند»، اما نمیتواند «کنش ورزد».
۲. کلام و افشای هویت: کنش همواره با «سخن گفتن» توام است. انسانها از طریق گفتوگو در عرصهٔ عمومی، نه تنها دربارهٔ جهان اظهارنظر میکنند، بلکه «کیستی» (Who) خود را آشکار میسازند. از نظر آرنت، در کار و ساختن، فقط «چیستی» (What) انسان — یعنی شغل، توانایی یا مهارت او — فاش میشود؛ اما در کنشِ کلامی است که چهرهٔ منحصربهفردِ اخلاقی و سیاسیِ فرد در برابر دیدگانِ دیگران شکل میگیرد.
۳. آغازگری و آزادی: آزادی از نظر آرنت یک حالتِ درونی یا حقِ خلوتنشینی نیست؛ آزادی در «آغاز کردن» (Beginning) معنا مییابد. انسان با کنشِ خود، روندی پیشبینیناپذیر و تازه را در جهان جاری میکند. این همان مفهوم «ولادتپذیری» (Natality) در آرنت است: هر انسان با ورود به جهان، امکانِ نمایانشدنِ آغازی نو را با خود میآورد.
با این حال، آرنت نسبت به زوالِ این عرصهٔ حیاتی هشدار میدهد. در جوامع مدرن، با سیطرهٔ اقتصاد، مصرفگرایی و تکنیک، «عرصهٔ عمومی» (Public Realm) تضعیف شده و جای خود را به «عرصهٔ اجتماعی» (The Social) داده است؛ جایی که «رفتار و انطباقجویی» جایگزینِ «کنش و آزادی» میشود. وقتی انسانها به مصرفکنندگانی منفرد بدل میشوند، فضای عمومی خالی از گفتوگو میگردد و خطرِ پیدایشِ توتالیترانیزم و «انزوای سیاسی» افزایش مییابد. بنابراین، بازخوانی آرنت یادآور این حقیقت است که انسانیتِ ما تنها زمانی شکوفا میشود که شهامتِ حضور در عرصهٔ عمومی را داشته باشیم و با دیگران، جهانِ مشترکمان را از نو بسازیم.
یکی از بحثبرانگیزترین فصلهای زندگی هانا آرنت به سال ۱۹۶۱ بازمیگردد. او برای مجله نیویورکر محاکمه آدولف آیشمن، یکی از مقامهای نازی، را در اورشلیم پوشش داد. گزارشهای آرنت بعدها در قالب کتاب «آیشمن در اورشلیم: گزارشی درباره ابتذال شر» منتشر شد. اصطلاح «ابتذال شر» به تحلیل آرنت از چگونگی مشارکت یک فرد در جنایتهای گسترده مربوط بود. بحث آرنت این نبود که جنایتها کماهمیتاند؛ بلکه او میخواست نشان دهد شر میتواند درون ساختارهای اداری و در میان افرادی نیز تحقق پیدا کند که خود را صرفاً مجری دستورها میدانند.
آرنت درباره آیشمن استدلال میکرد که او الزاماً هیولایی استثنایی یا فردی سادیست نبود؛ بلکه فردی معمولی بود که در ساختاری جنایتکارانه، از اندیشیدن و داوری اخلاقی مستقل فاصله گرفته بود. این کتاب با واکنشهای شدید و اختلافنظرهای گسترده روبهرو شد و همچنان یکی از بحثبرانگیزترین آثار آرنت است.
بخشی از انتقادها به این موضوع مربوط بود که برخی خوانندگان و منتقدان تصور کردند آرنت با استفاده از مفهوم ابتذال شر، از شدت جنایتهای آیشمن میکاهد. اما آرنت تأکید داشت که عادیبودن ظاهری یک فرد، به معنای کوچکبودن جنایتهای او نیست. برعکس، نگرانی اصلی او این بود که نظامهای اداری و سیاسی میتوانند افراد معمولی را در فرایندهایی مشارکت دهند که پیامدهای جنایتبار دارند؛ بهویژه زمانی که افراد از داوری، تفکر و پذیرش مسئولیت شخصی خودداری میکنند.
از مهمترین آثار هانا آرنت میتوان به این کتابها اشاره کرد:
کتاب «حیات ذهن» قرار بود در چند بخش درباره اندیشیدن، ارادهکردن و داوری باشد؛ اما آرنت پیش از تکمیل بخش مربوط به داوری درگذشت.
یکی از تمایزهای بنیادی در اندیشه سیاسی هانا آرنت، تفاوت و حتی تضاد میان قدرت و خشونت است. از نگاه او، قدرت حاصلِ گفتوگو، کنش جمعی و توافق انسانها در عرصهٔ عمومی است؛(کتاب «دربارهٔ خشونت» (On Violence – منتشرشده در سال ۱۹۶۹) بنابراین قدرت هرگز متعلق به یک فرد نیست، بلکه در رابطه میان انسانها شکل میگیرد و متکی بر مشروعیت است.در مقابل، خشونت ماهیتی ابزاری دارد و متکی بر زور، تهدید و وسایل سرکوب برای تحمیل اراده است.
نکتهٔ حیاتی در دیدگاه آرنت این است که قدرت و خشونت روبهروی هم قرار دارند، نه در کنار هم؛ خشونت زمانی وارد میدان میشود که قدرت (یعنی توافق و همبستگی جمعی) از دست رفته باشد. به همین دلیل، حکومتها ممکن است با بهکارگیری خشونت دیگران را مطیع کنند، اما هرگز نمیتوانند با خشونت «قدرتِ واقعی» ایجاد کنند.
آرنت در سالهای فعالیت خود در چند دانشگاه و مرکز علمی آمریکا تدریس یا سخنرانی کرد. او با مؤسساتی مانند موارد زیر ارتباط داشت:
او درباره نظریه سیاسی، کانت، هگل، مارکس، ماکیاولی، انقلاب، توتالیتاریسم و مفهوم داوری درس و سمینار برگزار کرد. آرنت اگرچه معمولاً در گروه فیلسوفان طبقهبندی میشود، خود ترجیح میداد بیشتر بهعنوان نظریهپرداز سیاسی شناخته شود؛ زیرا موضوع اصلی آثارش، سیاست، جهان مشترک و تجربه انسانی در عرصه عمومی بود.
هانا آرنت با والتر بنیامین، فیلسوف و منتقد ادبی آلمانی، نیز ارتباط فکری داشت. بنیامین از چهرههای مهم حلقه روشنفکری آرنت بود و آثار او درباره تاریخ، هنر، خاطره و تجربه مدرنیته بر فضای فکری نسل آرنت تأثیر گذاشت. آرنت بعدها متنی درباره بنیامین نوشت و در معرفی آثار و میراث فکری او نقش داشت.ارتباط فکری و عاطفی هانا آرنت با والتر بنیامین یکی از تأثیرگذارترین فصلهای زندگی آرنت بود. اگر بخواهیم مهمترین تأثیر این رابطه را خلاصهکنیم، باید آن را در پنج محور اصلی دید:
۱. کشف مفهوم «توتالیتر از دل بحران مدرنیته»: بنیامین به آرنت نشان داد که فاشیسم و توتالیترپژوهی صرفاً یک اتفاق ناگهانی سیاسی نیستند، بلکه محصول مستقیم فروپاشی ساختارهای سنت، گسست در تجربهٔ تاریخی و پیامد منطقیِ خودِ مدرنیته و تکنولوژی هستند. دیدگاه آرنت در کتاب عناصر و خاستگاههای حاکمیت توتالیتر (تودههای رهاشده، بیمعنایی و ازدسترفتنِ دنیای مشترک) بهشدت از نگرش بنیامین به جامعهٔ مدرن تأثیر پذیرفت.
۲. معرفی و نجات میراث اندیشهٔ بنیامین به جهان: مهمترین تأثیر عملی این رابطه، نجات و انتشار آثار بنیامین بود. پس از خودکشیِ دردناک بنیامین در مرز اسپانیا (هنگام فرار از دست نازیها)، این آرنت بود که دستنوشتههای گرانبهای او — بهویژه تزهای دربارهٔ مفهوم تاریخ — را با خود به آمریکا برد. او کتاب اشراقات (Illuminations) بنیامین را تدوین کرد و با نوشتن مقدمهای درخشان، بنیامین را به دنیا و جامعهٔ فکری غرب شناساند.
۳. دگرگونی در فهم «تاریخ» و «زمان»: بنیامین تاریخ را خطی و پیشرونده نمیدید؛ بلکه آن را زنجیرهای از فاجعهها و لحظات شکستخورده میدانست. این نگاه (که در تمثیل معروف «فرشتهٔ تاریخ» بنیامین آمده)، دیدگاه آرنت را نسبت به تاریخ مدرن کاملاً دگرگون کرد. آرنت یاد گرفت که نباید به «پیشرفتِ حتمیِ تاریخ» خوشبین بود، بلکه باید در لحظات بحران، جرقهها و گسستها را کشف کرد.
۴. روششناسیِ «مرواریدصیدی» (Pearl Diving): آرنت اصطلاح «مرواریدصید» را برای وصف روش اندیشهٔ بنیامین بهکار برد. بنیامین بهجای ساختن سیستمهای بزرگ فلسفی، قطعات و خردهریزهای فراموششدهٔ گذشته را از قعر تاریخ بیرون میکشید تا زمان حال را با آنها فهمپذیر کند. آرنت این روش متفکرانه — یعنی اندیشیدن از طریق استعارهها، قطعات تاریخی و تجربیات زیسته — را از بنیامین وام گرفت و در کتابهایی مثل وضع بشر به کار بست.
۵. تعمیقِ حس «آوارگی» و «مسئولیت اخلاقی»: خودکشی بنیامین پس از رد شدن در مرز، ضربهٔ روحی سهمگینی به آرنت زد. این حادثه تلخترین تجسمِ «بیپناهیِ انسانِ بیتابعیت» (stateless) برای آرنت بود و او را مصمم ساخت تا تا پایان عمر دربارهٔ حقوق شهروندی، حق داشتنِ حق، و خطرِ رهاشدگی انسانها در برابر ساختارهای سرکوبگر بنویسد.
از مهمتر آن که خروج تودههای خاموش از انفعال و فروپاشی احزاب ، اثر پایهای اندیشهٔ بنیامین است: بنیامین نخستین کسی بود که به آرنت هشدار داد وقتی نهادهای مدرن و احزاب نتوانند برای تودههای سرگردان «معنا» و «تجربهٔ زیسته» بسازند، این تودههای منفعل به سمتی خطرناک فوران خواهند کرد — تحلیلی که آرنت آن را به نظریهٔ کاملِ «فروپاشی عرصهٔ عمومی و ظهور توتالیتاریزم» تبدیل کرد.
اهمیت هانا آرنت فقط در این نیست که درباره نازیسم و توتالیتاریسم نوشته است. آثار او پرسشهای ماندگاری درباره سیاست و زندگی انسانی مطرح میکنند:
زندگی آرنت از آلمان دهه ۱۹۲۰ تا آمریکا در نیمه دوم قرن بیستم امتداد یافت؛ مسیری که از شاگردی هایدگر و یاسپرس، تجربه آوارگی و بیتابعیتی، فعالیت فرهنگی، تدریس دانشگاهی و نویسندگی گذشت. همین پیوند میان تجربه شخصی و پرسش نظری، یکی از دلایل ماندگاری اندیشه اوست.
هانا آرنت یکی از مهمترین متفکران سیاسی قرن بیستم بود؛ زنی که تجربه نازیسم، مهاجرت، بیتابعیتی و زندگی در تبعید را به پرسشهایی عمیق درباره آزادی، مسئولیت، قدرت و شر تبدیل کرد. کتابهایی مانند «خاستگاههای توتالیتاریسم»، «وضع بشر» و «آیشمن در اورشلیم» همچنان در بحثهای مربوط به حکومتهای تمامیتخواه، مسئولیت فردی، زندگی عمومی و اخلاق سیاسی مورد توجه قرار دارند. آرنت نشان داد که سیاست فقط مسئله حکومتها و نهادها نیست؛ بلکه با توانایی انسانها برای گفتوگو، اندیشیدن، داوری و کنش مشترک ارتباط دارد. به همین دلیل، دههها پس از مرگ او، هانا آرنت همچنان یکی از صداهای مهم در بحث درباره آزادی، مسئولیت انسانی و سرنوشت جهان مشترک انسانهاست.
۲۱۶۲۱۶
۵۷
این مطلب بدون برچسب می باشد.
تمامی حقوق این سایت محفوظ است.
دیدگاهتان را بنویسید