موسوی از فرآیند باز شدن اینترنت بعد از جنگ و کارشکنی‌ها در این مسیر روایت کرد و گفت: دکتر پزشکیان سر حقوق مردم کوتاه نمی‌آید./ایسنا

میشائیل بالاک در سال‌های ۲۰۰۲ و ۲۰۰۸ تا یک قدمی قهرمانی در مهم‌ترین جام‌های فوتبال رفت، اما هر بار دست خالی ماند.

دیپلمات اسبق ایران، با اشاره به امکان ادامه محاصره دریایی و انسداد تنگه هرمز گفت که متأسفانه حد مشخصی برای تداوم چنین وضعیتی وجود ندارد و در صورت نبود اقدام مؤثر از سوی طرفین، محاصره دریایی می‌تواند به‌صورت نامحدود ادامه پیدا کند.

محمدرضا پسر شهید دکتر علی لاریجانی از روزهایی گفت که تهمت‌ها امان نمی‌دادند و آبروی پدر، به موضوع رقابت رسانه‌ها تبدیل شده بود. لاریجانی در همان روزها به پسرش گفته بود: «در سیاست، نقش لولا را ایفا کردن مهم است.» تعبیر غریبی است برای مردی با آن سابقه. لولا سهمی از شکوه و عظمت در ندارد، اما وزنش را به دوش می‌کشد. میان دو سوی مخالف می‌ماند تا راه بسته نشود. نادانی رادیکال ها از دو طیف را باید به جان بخرد. چنین جایگاهی، صبر می‌خواهد و آمادگی برای آماج تهمت ها قرار گرفتن.

دشمن همچنان درصدد ایجاد ناآرامی و آشوب است و شگفت این که همچنان برخی چهره ها و سیاسیون از اظهارنظرهای ضدوحدت خود دست بر نمی دارند.

انتقال غیرمنتظره فناوری و قطعات حساس جنگنده‌های اف-۳۵ به هنگ‌کنگ، موجی از نگرانی را در میان مقامات امنیتی و نمایندگان کنگره آمریکا به راه انداخته است. بررسی‌ها نشان می‌دهد که احتمال دسترسی پکن به بخش‌هایی از این سیستم تسلیحاتی کاملاً فوق‌محرمانه وجود دارد و نهادهای امنیتی تحقیقات در این باره را آغاز کرده‌اند.

عزت‌الله ضرغامی وزیر گردشگری و میراث فرهنگی دوره شهید رئیسی در توئیتی بیان می‌کند «…ولی امروز همه‌ تصمیم‌گیران و تصمیم‌سازان، تندرو و کندرو، بر اشتباه بودن ‌روش گشت ارشاد اتفاق نظر دارند. ظاهرا همیشه باید مصیبت‌ها و مقاومت‌ها ما را به راه و روش درست هدایت کند!»

آنچه طی هفته گذشته و قبل و بعد از بازی استقلال مقابل السد در لیگ نخبگان اتفاق افتاد، اوج اضمحلال اخلاقی فوتبال بود.

شوخی جناب‌خان با هدیه تهرانی در جشن خانه سینما، با درخواست شماره این بازیگر از خسرو شکیبایی، محمدرضا فروتن و فریبرز عرب‌نیا، یکی از بامزه‌ترین حاشیه‌های این مراسم را رقم زد.

زنگ مدرسه که به صدا درآمد، مهسا کیفش را روی دوشش انداخت و به همراه دو همکلاسی‌اش از مدرسه خارج شد. چند قدمی از مدرسه فاصله نگرفته بود که المیرا با دست به آن سوی خیابان اشاره کرد و گفت: «نگاه کن باز این پسره آمده اینجا. گناه داره چرا اذیتش می‌کنی وقتی انقدر تو را دوست دارد، تو هم یک روی خوشی به او نشان بده.»