تیره روزی اسطوره‌ها و ادبای ایران اگر کارمند می شدند/ تراژدی نبوغ در قفس آهنین / کمدی تلخ سقوط نوابغ در بوروکراسی مدرن
حافظ پشت میزش نشسته و در حال گذراندن دوره تحقیرآمیز بهبود عملکرد (PIP) است. مدیر منابع انسانی که در واقع پلیس مخفی سازمان است، او را یک «نیروی سمی» می‌داند که با «فرهنگ سازمانی» هم‌خوانی (Cultural Fit) ندارد. مشکل حافظ این است که او نمی‌تواند خود را با «عقلانیت ابزاری» که تئوریسین‌های مکتب فرانکفورت (مثل آدورنو) به شدت نقد می‌کردند، تطبیق دهد. در عقلانیت ابزاری، هر چیزی (حتی زبان، شعر و احساس) تنها زمانی ارزش دارد که ابزاری برای رسیدن به سود باشد…علاوه بر این، حافظ قربانی پدیده‌ای روانشناختی به نام «مثبت‌اندیشی سمی» است. سازمان‌های امروزی انتظار دارند کارکنان نه تنها کار کنند، بلکه «وانم
